زنها می بخشند ولی هیچگاه فراموش نمیکنند !!

حقش بود همه اون روزهایی که منو با رویاهای غیرواقعی ات سرگردان مسیر بلاتکلیف خودت کردی، بجای صبر کردن و تماشاکردنت رفته بودم و امروز شاهد سرگردانی خودم نمی موندم.

حقش بود همه ساعت هایی رو که برای با تو بودن تنظیم کردم و تو اونو به دلایل کودکانه ای با دیگران شریک شدی و غرور له شده ی منو ثانیه به ثانیه له تر کردی، برای خودم تنظیم میکردم تا تمام ساعت های امروز زیر زجر ترک کردنت نمی موندم.

حقش بود به خودم بها میدم برای خودم احترام قایل میشدم از تو دوری میکردم و کلامی از حرفهایت را نه باور میکردم و نه بها میدادم تا در این ثانیه ها اینطور از درد اشک و تحقیر در خود فرو نمیرفتم.

حقش بود دقیقا در همین لحظاتی که خورشید در حال رفتن است تو را به تمامی کائناتی واگذار میکردم که بهترین سزا دهنده همان هایند.

حقش بود تمام این بار را در تمام این سالها از درون سینه ام به پشت درب خانه ات منتقل میکردم.

حقش بود اگر قطره ای از دریای دردی را که در وجودم به جریان انداختی در زندگی ات  جاری میکردم.

این حق هیچ دوستیی نبوده و نیست که بجای سلام، او را وادار به سکوت کنیم. این حق من که شجاعانه تو را با نام میخوانم نبود که سلامم را با سکوت و اسمم را حتی در برابر خودم به زبان نیاوری.

با تمام حقی که برگردنت مانده، تو را به خودت وامیگذارم.

منظورت چی بود؟

اصلا حواست کجابود؟

چرا اولش مردد بودی؟ کسی اون دور و بر وبا میگرفت اگه با من حرف در حد شخصیتم میزدی؟ (اوه شاید اون خانم منشی!)

بعد چی شد تصمیم گرفتی مردانگی کنی و حرف بزنی؟!!! وبا برطرف شده بود؟

بعد چرا پچ پچ کردی که همون خانم منشی همش منو چپ چپ نگاه کنه؟

میدونی وقتی تو رفتی از من چی پرسید؟

میدونی با رفتارت منو به چی متهم کردی توی ذهنش؟

فکر کردی اگر نوبت من اول بود من یه تعارف میزدم یا حتما نوبتم رو به تو میدادم؟

وقتی اونجا دیدمت ثانیه های اول فکر کردم بخاطر دیدن من اومدی چون حتما یادت بوده منم میرم اونجا!ولی وقتی دیدم مدارک بغل دستته و همچین نگاهم میکنی که باید سکوت کنم میتونی حس کنی چه حال بدی پیدا کردم؟

اصلا فکر کردی چطوری توی نیم ساعت منو له کردی؟

میدونی توی قرن تکنولوژی چی باعث میشه نتونی بهم خبر بدی فردا قراره سرو کله ات جایی پیدا بشه که من از یک هفته قبل ترش بهت گفته بودم اونجام؟

میدونی از اون دردناک تر چیه؟ از ساعت ۱۱ ظهر روز قبل جواب اس ام اس ندی و فرداش هم هیچ دلیلی نیاری وقتی هم بهت میگن کادو نخواستیم تو جواب اس ام اس بده برگردی بگی من خواب بودم ! وقتی این جمله رو میساختی طول مدت خواب رو جمع نزدی؟؟؟؟؟؟

میدونی وقتی یکی برای خودش یه چیزی میخره نباید بپری بگی این باشه کادو از طرف من!!!! نمیشد این همه چیز رو یادت رفت درست انجام بدی، اینم یادت میرفت و اصلا نمیگفتی؟

چرا دنبال از سرباز کردنی؟ کسی مگه روی سر تو نشسته؟

قاعدتا دلیلی برای کارهات نداری چون اصلا از نظر تو اتفاق خاصی نیافتاده جز اینکه من، درک نکردم و زدم به صحرای کربلا!!!!!!!!!!!!!!!

بزرگترین آرزوی من فقط اینه: امیدوارم همه این رفتارهایی رو که با من میکنی، یکی باهات بکنه. وقتی قلبت به درد اومد،صورت من یادت نره.

بازم تکرار لحظه و ثانیه هایی که --------------- تحمل کردنش به این راحتی ها نیست.

تو اونی ... و منم، این!

دوستت نداره... فعلا"

من خیلی عوض شدم.امروز، اما، فقط جا خوردم. توی قلبم هیچ دردی حس نکردم.

دیدن یه عکس با زاویه ای روشن بدون نیاز به خط کش. دیدن یه عکس دیگه و ..... آخرش فکر کردن به اینکه آدمها اونی هستن که توی عکس دیده میشن یا اونی هستن که خودشون میگن؟

مهم این نیست که دیگران چیکار میکنن. الان خوشحالم که من عوض شدم و راحتم.

گاهی یادم میره که چقدر در کنار تو آرامش دارم و چقدر از تو صبوری یاد گرفتم، گاهی یادم میره که بیشترین فریادهای زندگیمو بر سر تو کشیدم، که شاید بیشترین مهربانی ها رو در حق تو نکرده ام.

گاهی دوست دارم به یاد بیارم که مهربان ترین مرد زندگی من تو بودی و هستی، که در کنار تو نشستن و به دنیا نگاه کردن آرام بخشه، که در حضور تو به چشمانت فکر کردن چقدر لذت بخشه.

به یاد همه ی لحظات و خاطراتی که با تو دارم، چه سخت هاش و چه شیرین هاش، خواستم بدونی که فقط، به خاطر خودت، دوستت دارم.

وقتی میشه یک ساعت، توی یه همچین روزی، کنار هم بود، عین این میمونه که یه جشن مفصل بپا شده. هم توی خونه هم توی دلم هم توی ذهنم.

تو اومدی، احساس عاشقانه اومد و یه خاطره ی بکر و تازه. اومدن هر سه تاتون رو دوست دارم.

معجزه میکنه

حتی اگر ۲۰ دقیقه باشه، حتی اگر دیگه الان پیشم نباشه

به نظر از پشت اون مرزی که به زور منو برده بودی دوباره خارج شده ام . راست میگفتی، باید برگردم و همونجا بمونم. هیچی عوض نمیشه حتی دلتنگی های من، حتی توی این ولاگ اومدنها و نوشتنها، حتی خواستن و نتوانستهای تو.

اگه یادم بمونه که امروز وقتی برمیگشتم، چقدر چشمهام و دلم سوخت، عالی میشه. یادم میمونه که از پشت اون مرز، دیگه خارج نشم.

به دنیا اومدنت مبارک با اینکه هیچ وقت شریک اون ساعتهات نبودم و امسال هم نیستم.

۱۳۹۰/۱۱/۰۵

اونوقت اون همه حس رو باید آب کنم تا از پشت پلکهام سرازیر بشن و بجای دستای تو، گونه هامو نوازش بدن.

۱۳۹۰/۱۰/۲۹

ندیدم شانه ی پهن قشنگت

ندیدم سرو قدت رو به دریا

ندیدم خنده برلبهای گرمت

ولی اینجا به هرلحظه به یادت

تمام لحظه هایت را کشیدم

کنار تو نشستم تا تن صبح

برایت جام سرمستی بریزم

کنارت آتش گرمی که دیدی

بسان شعله عشقی بسوزم

نشستم با نگاهی خیس و خسته

برایت حس خوشبحتی نوشتم

برایت شادمانی، شادکامی

برایت این همه از خود نوشتم

۱۳۹۰/۱۰/۲۹

به یاد من به روی شن، دویدی؟

کنار ساحل سرد زمستون

کنار آتش گرمی، خزیدی؟

به یاد اون شب دیرین و زیبا

نگاهی بر تن اون مه، کشیدی؟

به یادت هست اون شب، تا تن صبح

که با موهای شب همرقص بودی؟

به یادم بودی و یادم تو کردی؟

همین شبها که با دریا غنودی؟

شمارش دلتنگی هایت را تمام کن.

از امشب ستاره ها را بشمار و آرزوهایت را.

۱۳۹۰/۱۰/۲۴

صندلی هایی بود و قطارهایی، فرصت نشستن بود،،، و هم رفتن.

۱۳۹۰/۱۰/۲۴

نمیدونم چی شد که ذهنم رفت سراغ تو. سراغ تمام اون حس های سخت و باز دیدم که دلم به سختی همه اون روزها به درد اومد. نمیدونم با چه تصویری باید اون تصاویر رو عوض کنم؟ اصلا چرا هنوز نتونستم اون تصاویر رو کم رنگ کنم. دلم میخواست تو الان روبه روم بودی و بجای اینکه اینها رو مینوشتم باهات حرف میزدم و سوالهای تکراری رو که بارهای بار پرسیدم، بازهم میپرسیدم. میدونم خوشت نمیاد، میدونم که جواب تو معمولا همونیه که قبلا هم گفتی، میدونم که من خیلی هاشو نمیپذیرم، تعدادی رو باور نمیکنم و به بقیه هم فقط فکر میکنم. دردناکه وقتی میبینی همیشه توی یه حلقه ی تنگ بجای اینکه کنار هم راه رفته باشیم انگار باید از روی هم رد میشدیم. چه وقتی تو میخواستی راه بری و چه وقتی من! فرقی نداشت که حق با کیه، کی داد میزنه یا کی ساکته، کدوممون راست میگه کدوممون فقط حقایق رو نمیگه، فرقی نداشت چون همش طعم تلخ یه میوه نارس و گس رو میداد. میدونم خیلی وقتها تو هم توی تنگایی دلم نمیخواد من اون وقتها رو برات تنگ تر کنم ولی کاش میدونستی تشکیل تصویری که دوستش ندارم پشت پنجره ی چشمهام، چقدر دردناکه و چقدر پر رنگ. کاش این تصویرها رو اینقدر پشت سرهم نمیساختی. با این حال توی این حلقه ی تنگ چاره ای نداریم که گاهی به نوبت گاهی هم بی نوبت قلب اون یکی رو لگد کنیم.

۱۳۹۰/۱۰/۲۴

چه میشد اگر در کنار این بازیه تکراری، شانه ای هم بود برای غروبهایش، آغوشی بود برای شبهایش، لبخندی بود برای صبحهایش.

چه میشد اگر مردی بود که که درپناه سینه پهنش، گوش به تپش قلبش میدادم و او گوش به کلام و دلخستگی های روزانه من؟

چه میشد اگر مردی بود که دستانش، سنگینی بار روزانه را از من میستاند و دستان من گرمای عشق را دستانش جاری؟

چه میشد اگر مردی بود که من عاشقانه چای در لیوان دلخوشی هایش میریختم و او نجواگرانه در گوشم شلاله ی  لالایی را جاری؟

برای روزهایی که خواهند آمد بی تابم نه از اشتیاق، که از خستگی تکرار. مشتاق آمدن و تمام شدن تمام این قصه ی تکراری ام و آرزومند طلوعی که یا پیش از آن، تکرار، غروب کرده باشد و یا آن طلوع، آخرین طلوع باشد.

۱۳۹۰/۰۹/۲۶

من به عشق، ایمان دارم.بدون کوچکترین تردیدی منتظر آمدنش در دستان تو هستم. میدانم که صدای مرا در هرکجای این کهکشان که باشی،میشنوی.من در جستجوی تویی هستم که در جستجوی منی.

صدای مرا میشنوی،صدای قلبم را،صدای نفس های پرشماره ام را. همین ها را دنبال کن، من به انتظار تو ایستاده ام و اگر مرا با همین زبان عشق صدا کنی،من نیز تو را دنبال خواهم کرد.میدانم که خواهیم یافت آنچه را که در هم جستجو میکنیم.

شاید،برای همه آنانی که اکنون گلویی برای صدا زدن،قلبی برای تپیدن،پایی برای جستن را از یاد برده اند،عشق،فقط یک سراب باشد اما من میدانم که در میان تمام این سرابها،واحه هایی هستند که پاداش مسافرانی اندکه لب تشنه اما امیدوار آنان را جسته اند.

من، تو را با تمام عشقی که برایت کنار گذاشته ام و با تمام عشقی که به من خواهی داد جستجو میکنم.

بی صبرانه ، در انتظار رسیدن تو ، روزها را ، تکرار میکنم .

مرا ببخش !
اگر به تو پیله کرده ام
قدری طاقت بیار
پروانه میشوم و می روم

بگو تا بگم
بعضیارو بایداز تو رویاهات بکشی بیرون و
محکم بغلش کنی,
بعد آروم در گوشش بگی
آخه تو چرا واقعی نیستی

-------------------------------------------

منبع دارد

گاهی باید با هرآنچه اتفاق افتاده،بارها و بارها روبه رو شد تا باور کرد که این گهواره ی تولد روزهای جدید نیست، این گور روزها و آرزوها و لحظه های ماست که در برابرش ایستاده ایم.

گاهی باید برای این گهواره های مرگ اشک ریخت.گاهی باید از زندگی دور شد و در رویا دوباره با خاطرات زندگی کرد.

گاهی باید دوباره شروع کرد تا فهمید که بازی تمام است.

گاهی باید دوباره این سنگ را برداشت،این حس را جویید،آن دست را لمس کرد،آن بو را بویید تا فهمید که او ..... رفته است،که او هرگز نیامده بود،که او همیشه در جای دیگری از این دنیا زندگی کرده بود و خواهد کرد،که نیازهای او،ما نیستیم،در آرزوهای او شریک نیستیم،برای بودن در کنار ما،او سخت،در عذاب است.شاید از اول گهواره ای را تکان داده بودیم که خالی بود،سنگ گوری بود برای روزهای شادابی.شاید .... دیگر این شایدها هم بی فایده است.زمان گذشت و برما،چه سخت گذشت.پاداش این اشتباه،اشک هایی است که باید ریخته شود و دردهایی که باید برجانمان فرود آید.

سخت است،باور کنی،رویای تو،خیالات بوده است.

سخت است،باور کنی،سالهای زیادی را،برای هیچ،از دست داده ای.

سخت است،باور کنی،او،که اکنون در برابر توست،افکارش  .....،جای دیگری است.

یه روزهایی فقط به این فکر میکنم که من مهم ترین موجود زنده این چرخ گردونم،که خدا فقط امروز داره به من نگاه میکنه،فقط دستای منو توی دستاش گرفته،،،، فقط منو بغل کرده.

یه روزهایی مثل امروز،توی سینه ام پر از فشار عشقه،پر از حس دوست داشتن،پر از شوق زندگی، فقط تو نیستی که این عشق رو برات زمزمه کنم و این حس رو به دستات جاری.فقط تو نیستی که زندگی رو با تو تقسیم کنم.

یه آسمون نیمه ابری ، یه خورشید نیمه عریان ، یه باغچه نیمه جون . پاییز میاد و من در آرزوی صدای بارون ، تمام این دقیقه ها رو سپری میکنم .

درخت هایی که با چرخش دست باد ، به رقص درمیان . گلبرگهایی که زیر بارون یکصدا جذب زمین میشن ، آدم هایی که گاه با چتر و گاه با شونه ی یار خیس مهربانی آسمون میشن . جاده هایی که شونه های خاکی خود رو با برگ ، رنگ میکنن . صبح هایی که با سماجت خورشید از میان ابرهای سیاه شروع میشن . غروب هایی که آسمون حریر پرنیان خودش رو در برابر سینه ی رنگ پریده ی خورشید پهن میکنه . بنفش هایی که به هزار بنفش دیگه تقسیم میشن و عصرهایی که با صدای رعد به شب تبدیل.

من عاشق این ناز و کرشمه و عشوه بازی زیبای پاییزم  . نم نم بارون ، بعد ، بوی خاک و صدای بلند اون همه رعد ...... در کنار پنجره ای که رو به یه خیابون پهن منتظر شنیدن صدای بارون پرصدای پاییزه .

کاش عشق هم بود .

کاش تو هم با پاییز میومدی.

هزار بار زمين بخور

اما

اجازه نده اوني كه بهت تكيه داده

حتي

يه بار هم زمين بخوره

اما

امشب

دلم خیلی گرفته